جوزفیسم

عارضم به حضور مبارک یاران و پیروان عزیز که:

یک روز جوزف به همراه جمعی از یاران مخلص و چون خودش مفلس، سر زده و در نزده، به رسم ایام ماضی، برای عیش و نوش و ورق بازی به خانه یکی از دوستان اسماً رازی و باطناً ناراضی درآمد. 

حرف از ادب به میان آمد و از صاحبان ادب. نام جوزف نیز گل سر سبد باغ ادب و سید و سالار قافله ادبا. 

اما جوزف که در آن موقع، دو دست پشت هم، حاکم کوت شده و اوقاتش به غایت شیری و اوضاعش در نهایت کی.ری بود دسته ورق بر زمین کوبید و بلند گفت: معذرت می‌خوام...

اصحاب دلیل عذرخواهی ناصواب و حال خراب جوزف جویا شدند.

نزدیکان گفتند، هرگاه جوزف پیش از سلام، معذرت خواست، یعنی که قصد سر بریدن دارد و بر فرق آن ریدن. پس صلاح کار در آنست که تا وقت به تنگ و کار به جنگ نکشیده، لحظه ای درنگ نکرده و فرار را بر قرار ترجیح داده و او را با اعصاب ک.یریش به خود وابگذارید. 

و این ها همه از ادب اوست.

عمرش دراز و قدش طراز باد.

🥸

🌱

دقت کردید همه اعصابشون خورده و به هم ریخته و کلافه هستند؟ 😁

البته منظورم از همه صرفا کسانی هست که در اطراف می‌بینم و همینطور در فضای همین بلاگیکس. و منظورم صرفا مسائل سیاسی نیست. کلی عرض می‌کنم.

یعنی خون جلو چشم همه رو گرفته، به هر کی بگه بالا چشمت ابرو، قمه رو کشیده و از وسط دو شقه‌ات کرده!🤪😳

جوزف بیچاره هم البته در این مدت بسیار در معرض این خشونت عظیم اجتماع از هم فروپاشیده قرار گرفته و رشته تاب و توانش هر لحظه امکان بریدن دارد و خدا اون روز رو نیاره که جوزف کاسه صبرش لبریز بشه. یعنی خلاصه کنم باید شهر رو تخلیه کنید. چون بدون شک پای همه گیر خواهد بود(حتی شما دوست عزیز) پس به نفع خودتونه که تا اطلاع ثانوی اگه از کنارش رد شدید، سرتون رو بندازید پایین و باهاش چشم تو چشم نشید که در غیر اینصورت کارتون با کرام‌الکاتبین خواهد بود. کافیه که فقط یک ارتباط چشمی صدم ثانیه‌ای باهاش برقرار کنید و بعد ازون... 

امان امان از چس‌ناله‌های جوزف

یعنی عزیزان ناشنوا رو شفا داده و شنوا می‌کنه و سپس از  شنوایی خود پشیمان و نادم می‌کنه. دیگه بماند اون حالات و ادا و اطوارهای صحنه‌داری که از خودش در میاره! که نه در هالیود و نه حتی در بالیود نمونه‌اش وجود نداره. یعنی یک کولی بازی راه می‌ندازه که ماهرترین کولی‌های عزیز باید پیشش سجده کنند. 

اما خب عزیزانی که قلب جوزف رو به درد میارن بدانند که آه جوزف از آه بهترین جنس حال حاضر تریاک در بازار مصرف، گیراتر و تاثیرگدارتر خواهد بود. چناااان بر زمین سرد بخوابانتتتان که عمو جانی تا حال هیچ بانویی رو نخوابانده.

از ما گفتن.

حالا کی ضرر می‌کنه؟

جوزف🥸 یا شما🤬؟!

ولی خب جوزف بیچاره حق هم داره، اوضاع خیلی تخمیه...

البته اوضاع جوزف خیلی هم پسرخوب و رو به راه و بانمک و دوست داشتنی هست.😘

بدرود🤚

مرا کاری به جز نالیدن از غم بر نمی‌آید
وگرنه حاصلی در این همه نالیدن از غم نیست

حاجی برخلاف حالت یبس و در هم بر هم دیگر دوستان، امروز حسابی کیفش کوک بود و اتفاقا این شنگول بودن در متن خطابه‌های روی منبرش نیز کاملا مشخص بود: 

《 یک "حدیث" موثق و معروف داریم به نقل از علامه بزرگ "ملا حسینی" که بعضی‌ها می‌گویند خراسانی و بعضی‌ها می‌گویند بهبهانی و بعضی‌ها می‌گویند افغانی و...
به هر حال ایشان نقل کرده‌اند:
حاکم یک چیز بزرگ و ثروتمند و با چیزهای طبیعی و معدنی فراوان، در یک گوشه‌ای از این دنیای چیز مذهب، می‌خواست برای پیشرفت چیزش، از چیز خورشید چیز بگیرد اما علمای بزرگِ چیز، به صورت رسمی و محکم، چیز کردند که ما این چیز‌ها را قبول نداریم، اگر حاکم می‌خواهد چیز بگیرد، بیاید از چیز ما چیز بگیرد، مگر چیز ما چه کم از چیز‌ دیگران دارد. آیا رنگ چیز آن‌ها، چیزتر از چیز ماست؟ آیا چیز ما خار دارد؟! آیا چیز ما بو می‌دهد؟! حاشا و کلا و استغفرالله.
اصلا عقلا و شرعا و عرفا، چیز‌های درست، چیز‌های ماست نه چیز‌های بلاد چیز...
پس در این چیز، یک چیز پنهان است و آن بالا کشیدن چیزهای چیز است.
اصلا اون کسی که تا چیزی به چیزی می‌خورد و چیزی می‌شود، چیز و میزش را جمع می‌کند و چیز می‌شود، به درد چیزداری نمی‌خورد، چیز باید چیز داشته باشد، چیز بدون چیز که چیزی نیست، ای علمای چیز، به داد چیز برسید...》

غول چراغ دلیل این بشاشت حاجی را، زدنِ چیز می‌دانست:

غول چراغ: جنسش حرف نداشت، عموزاده نازنینم همین هفته پیش از هندوستان، فرستادن کرد.

صدای معبد: چی فرستاده؟

غول چراغ: چیز دیگر.

صدای معبد: خب می‌گم چه چیزی؟

غول چراغ: خب بنده هم گفت چیز دیگر!

صدای معبد: ای بابا، خب بگو چی؟ اسمش چیه؟

غول چراغ: محترم خانم، اسم آن چیز "چیز" است.

صدای معبد: آها!

نیچه: به درد میگرن ما می‌خورد؟

غول چراغ: کلا مغز را چیز کرد صاحب جان. برای جوزف درخواست داد که مقداری چیزش جم بخورد. که متاسفانه اهل این چیزها نیست. گفته‌ام دفعه بعد عرقش را گرفت و فرستاد. 

نیچه: مغز را چه چیز می‌کند؟

غول چراغ: باز که شروع کرد! مغز را چیز کرد دیگر.

نیچه: خب بنده نیز پرسش کردم که مغز را چه چیز می‌کند؟

غول چراغ: "چیییییز" اسم آن حالت که به مغز دست دادن کرد "چیز" است. مثلا بگویند: یارو حسابی چیزِ

نیچه: آها

باروخ: حالا چیزی از چیزت باقی مانده؟

عول چراغ: نه والا، حاجی دیشب همه را زد، بقیه را هم خریدن کرد، با چند برابر قیمت، برای بچه‌های چیز.

باروخ: شانس نداریم که!

غول چراغ: نگران نباشد صاحب جان، برای شما دوتا نیز، چیز دیگری داشتن!

نیچه: چه چیزی؟

غول چراغ: اسمش را اینجا نشاید گفت. خانم‌ها باید رفت. ولی به این صورت کار کرد که شما زد و پشت سر هم چیز گفت.

نیچه: چه چیز گفت؟

غول چراغ: ک.سشعر صاحب جان، ک.سشعر

روح خانم فارمر: خب اون رو که همین الان هم می‌گن 

غول چراغ: خب ک.سشعرهای جدید گفت، ک.سشعرهای تازه گفت ...

شعری بسیار قدیمی  از اجداد و پیشینیان جوزف، همراه با تصحیح و مقابله(با سایر نسخه ها.)

پس از مطالعه فاتحه ای برای شادی روح آن شاعر مرحوم بخوانید رَمَ اللله یقراتت الفاته

عَتب آلوده می آید، به بالین با تعب هایش
به خون آغشته می بینم، گل روی غضب هایش
🙈🙈🙈
مرا عهدیست با ساغر، که تا جان در بدن دارم
چو خاک تشنه می نوشم، شراب از جام لب هایش
🙈🙈🙈
چنان سایه،گریزان من، ز شرم روی خورشیدش
که پنهان کرده دل را در میان زلف شب هایش
🙈🙈🙈
سبب چشمان او کرده ست، خدا روز قیامت را
خدایا کن سبب بینم، قیامت با سبب هایش

🙈🙈🙈

وجب وا کرده می خندد، که ما را با تو کاری نیست

الهی من فدای آن، همه کار و وجب هایش

🙈🙈🙈

در آن حالت که بر سجده، کمر خم کرده می خواند

خدایا بر تو واجب گشت، قبول مستحب هایش

بالین: در نسخه های دیگر، واژه «بستر» ضبط شده است.

ساغر: به صورت واژه های مختلفی چون «خوردن» و... آمده است.

که تا جان در بدن دارم: در نسخه های دیگر به صورت «که تا قر در کمر دارم»

جام: در برخی نسخه ها به صورت «لایِ» آمده است.

دل: در رخی نسخه ها واژه های دیگری استفاده شده است.

لب هایش: در برخی نسخه ها واژه های دیگر آمده است. مثلا «پاهایش» و...

روی: در بعضی نسخه ها به صورت «شَقِّ» صبط شده است.

چشمان: در برخی نسخه ها به صورت های دیگر ضبط شده است.

زلف: در برخی نسخه ها به صورت «چاک» نوشته شده است.

قیامت: در برخی نسخه ها به صورت «جنابت» ضبط شده است.

کاری: در برخی نسخه ها به صورت «غاری» ضبط شده است.

می خواند: در برخی نسخه ها به صورت «می نالد» آمده است.

دوستان، آشنایان، پیروان و مومنین عزیز

متاسفانه جوزف بزرگ، در سحرگاه دیشب، پس از اقامه عبادت جوزفیشان، به صورت ناگهانی، وارد مرحله پریود صغری شده‌اند و تا اطلاع ثانوی در غیبت به سر خواهند برد. 🖤🖤🖤

صفحه بلاگیکس جوزفیسم، در غیبت ایشان، طی یک نقشه مزورانه و یک کودتای ناجوانمردانه به دست حاجی افتاده است. لذا حرف و نظر ایشان مختص به خود ایشان بوده و ارتباطی با شخص جوزف بزرگ ندارد. در ضمن اطلاعیه‌ها و بیانات جوزف بزرگ از طریق همین کانال و توسط حاجی منتشر خواهد شد. 

•  نکته: [وظیفه تشخیص سخنان حاجی از جوزف بزرگ بر عهده خود مخاطب است.]

در این ایام غم‌آلود پریودی حضرت والامقام جوزف کبیر، به پست‌های شما وقعی گذاشته نخواهد شد و لذا از برکات ثبت کامنت و منشن‌های ایشان محروم خواهید ماند(حتی شما دوست عزیز) و نیز به هیچ کامنتی در پست‌های خودشان نیز پاسخ نخواهد داد باشد که درد فراق و بی‌محلی کردن‌ها شما جماعت از راه‌رفته را به راه راست(جوزف) بازگرداند.🤲

جوزف بزرگ تا آخرین لحظات حضور به یاد همه دوستان نازنین و حتی دشمنان بیشعور و دیوث بلاگیکسی و غیر بلاگیکسیش بود و از شما خواست برای ظهور مجددش به درگاه خودش دعا کنید، باشد که پریود صغری هرچه زودتر برطرف شود، ابر غم را به کناری زند و جمال خورشید عالمتاب ایشان منور گردد. 💘🙏

سلام باد بر جوزف بزرگ و خاندان جوزف بزرگ🌱

بدرود

🫡

مسی فن‌های نازنین، امشب قراره اسپانیا پاااااااره بشه

عیسی و موسی و ابی و اسی
همه دعوتیم خونه مسی

تخمه و فوتبال و بین دو نیمه‌ش
شوخی تخمی و جسمی و ج.سی

😂😂😂

اوه اوه فکر کنم امشب اوضاع خوب پیش نره🤐

آقا ظاهراً آرژانتین ریده😂

بله، آرژانتین کاملا ریده🫣🤪
 

...آقا رک و راست، بنده هم ریاکار  هستم، بنده هم دروغگو هستم، بنده هم بیشعور و نفهمم هستم، ولی نه دیگر در این حد. ولی نه دیگر به این شکل.

اصلا ریاکاری برخی دوستان و آشنایان در حدی زمخت و تابلوست که آدم عوقش می گیرد. تمام تنش مورمور می شود.

آقایان نکنید، خانم ها نکنید. اگر توانایی ندارید نکنید. اگر در هنر ظریف و دقیق ریاکاری و مزور بودن تبحر و مهارت ندارید، وارد این حرفه نشوید.

به خداوندی خدا که این ورود نسنجیده و فکر ناشدۀ شما دوست عزیز، نان کسانی را که برای پیشرفت در این حرفه متعالیه، زحمت کشیده اند را نیز آجر می کند.

بنده به عنوان یکی از کسانی که سال های سال، پای درس و منبر اساتید بزرگ و صاحب سبک هنر ظریف ریاکاری، تلمذ و تحصیل کرده ام، عاجزانه از شما خواهش می کنم که بازار این رشته کهن و باستانی و چندین هزارساله را اشباع نکنید و آبرویش را نریزید. البته که در دیگر رشته ها نیز اوضاع بهتر از این نیست. 

چند وقت پیش قسمت شد، یکی از اساتید به نام و معروفِ رشتۀ خایه مالی در خانۀ ما مهمان بودند که فوق دکترای این رشته را قبل از انقلاب گرفته اند. اگر نامش را بگویم حتماً می شناسید، ولی چون قبلاً اجازۀ این کار را از ایشان نگرفته ام اسمشان را نمی آورم. اتفاقاً همان شب یک چشمه از هنر و استعدادی که داشتند را بر من آشکار کردند، باور بفرمایید که بدون کوچکترین احساس اصطکاکی، شاید صد و بیست بُعد دیگر از اَبعاد زمانی، بر بنده مکشوف و آشکار شد.  واقعاً هم نتیجه تلاش و ممارست در کنار این استعداد خدادادی باید هم چنین ثمرها و بهره ها در پی داشته باشد.  

بگذریم ایشان می گفتند:

«حاجی جان از خدا پنهان نیست، از شما چه پنهان که دیگر قدرت ادرار کردن خود را هم ازدست داده ام.»

پرسیدم چرا؟

آهی کشید و گفت: «بخاطر امتحانات نهایی»

گفتم چطور؟

سری تکان داد و گفت: «برگزاری امتحانات نهایی را به دلیل اواضاع جنگی، به ما سپرده اند، کلاس های واحد خایه مالی را هم بیشتر به بنده داده اند و گفته اند که لاجرم باید به صورت عملی برگزار شود.»

سپس برخاستند، عبا و قبا به کنار زدند و گفتند: ببین.

و واقعاً خدا کند که چشمتان روز بد نبیند و این بلا بر سر کافر هم نیاید. مثل لبو قرمزِقرمز شده بود، پوستش قلفتی و درسته کنده شده بود، جای گازگرفتگی را می شد همه جایش دید. حتی مو برایش باقی نگذاشته بودند، انگار صد و بیست جلسه رفته باشد لیزر مو، صافِ صاف، از کف دست صاف تر.  از همه بدتر، یکی از کیسه های چرمی سیاه و پلاسیده اش هم پاره شده بود و محتویات داخلش کاملا تخلیه شده بود. 

حالا این کار چه کسی باشد خوب است؟ بله؟ کار دانشجویان دکترای تخصصی رشته خایه مالی، که قرار است سال بعد، همین درس را برای دانشجویانی دیگر تدریس کنند.  

 به شخصه، چه مرارت ها که برای کسب هنر ظریف و دقیق ریاکاری نکشیدم. برای گرفتن مدرک کارشناسی ارشدم، به مدت دو سال تمام، در دفتر رییس دانشگاه، بدون کوچکترین صدا یا حرکتی باقی ماندم و نقش چوب لباسی را بازی کردم و هرگز هیچ کس واقعاً پی نبرد که بنده چوب لباسی نیستم. 

چه ها که در مدت آن دو سال در اتاق رییس دانشگاه ندیدم و نشنیدم که واقعا زبان از گفتن و چشم از دیدنش سر باز می زند. چه شرت ها و سوتین ها و کرسدها، در رنگ و سایز های مختلف، که بر سر و روی(با اشاره به خود) این مثلاً، چوب لباسی آویزان نشد. وای و وای از آن همه آه و آه، آخ و آخ از آن همه آخ و اوخ.

برای گرفتن مدرک دکترای خود، با نود و پنچ گونۀ متفاوت آفتاب پرست، رقابت کردم و هر نود و پنج گونۀ آن ها را در شرایطی کاملاً برابر و عادلانه شکست دادم بی آنکه کسی متوجه بشود من در و دیوار و درخت و اِل و بِل و یا حداقل مارمولک نیستم. البته این را هم اضافه کنم که پس ازپایان رقابت، رابطه مان با هر نود و پنج گونه اشان به رفاقت و حتی فامیلیت کشید که جای گفتنش اینجا نیست.

 آخخخ که کجاست آن حمیت ها و اراده های پولادین. آخ که...

بریده ای از کتاب مجموعه خطابه های حاجی در کلاس درس ریاکاری

یک اتاق کاهگلیِ سه در چهار، که در تاریکی شب، از دریچه کوچکِ سقف آن آتش و دود بیرون می‌زد؛ آتشی که بویِ گوشتِ ترد و تازۀ برۀ کباب شده می‌داد. بره‌ای که برای فرو نشاندن خشم خدایان غضب‌آلود از گناه آدمیان، به دهانۀ سرخ، مذاب و برافروختۀ یک آتش‌فشان انداخته شده باشد. صدایِ غم‌آلودِ آخرین التماس‌های بره، برای زنده ماندن، موج درهم‌تنیده سلول‌های پریودِ سکوت را فرو می‌ریخت و پردۀ گوش‌هایِ شنوا – اگر باقی بود – را به آوازی خونین و حزین می‌نواخت.

کاترین و دیانا، تمام آن روز را مثل تمام روزهای دیگری که از عمر کوتاهشان گذشته بود، مشغول بازی و شیطنت بودند. طوری که شب، از نوک تار به تار موهایشان تا ریشۀ یک‌به‌یک استخوان‌هایشان خسته و کوفته بود؛ آن‌طور که اگر گرگی آن‌ها را روی شانه می‌انداخت و تا کیلومترها می‌دوید، از خواب ناز و عمیق کودکانه‌شان بیدار نمی‌شدند.

بازی مورد علاقه‌شان قایم‌باشک بود، بازی که از خواهر بزرگترشان آلتا آموخته بودند، با وجود اینکه دو سالی می‌شد آلتا دیگر هم‌بازی آن‌ها نبود، اما آن‌ها حتی دو نفره نیز به انجام بازی مورد علاقه‌شان ادامه دادند تا آنجا که گاهی یک نصف روز کامل را، کاترین به دنبال دیانا و آن نصف دیگر روز را، دیانا به دنبال پیدا کردن کاترین می‌گشت و برای این کار، سوراخ‌سنبه‌ای در محله و حتی در تمام شهر کوچکشان باقی نمی‌ماند که آن دو، برای پیدا کردن هم، سرک نکشیده و زیر و رو نکرده باشند.

چند سالی می‌شد که آلتا نیز دوران عجیب و غریب نوجوانی را پشت سر گذاشته بود و حالا به قول خیلی‌ها، برای خودش یک پا خانمی شده بود که بیا و ببین. اندامی کشیده و قدی بلند داشت که قوس ملایم باسن، باریکی کمر و برجستگی سینه‌های سفت و برآمده‌اش چشم را به یاد مجسمه‌هایِ صیقل‌خورده‌ی مرمرینِ میکل‌آنژ می‌انداخت. چشمانی به رنگ قهوه‌ای روشن داشت که در هماهنگی با موهای صاف و بلندش، زیر نور تند و تیز نیمروز، چون رودی مذاب، روان و شعله‌ور می‌نمود.

دهنۀ کانال چشمۀ شهر، با انبوه درختان سپیدار، بید مجنون، چنار و صنوبر و همچنین انواع گل‌های زیبا و خوشبو و در نهایت منظره‌ای باز و وسیع از چمنزاری سرسبز با کش و قوس‌ها و ناهمواری‌هایی ملایم و نرم، به سکوی نمایشی شگفت‌انگیز و طبیعی تبدیل شده بود که پاتوق پسرکان دم‌بختی بود که بسیار مستعد ازدواج بودند، در نتیجه، وقتی که دختران برای آوردن آب یا شست‌وشوی چیزی به آنجا می‌رفتند، عملاً در کانون توجه همزمان ده‌ها پسرک پرشر و شور قرار می‌گرفتند. پسرانی که پس از پایان روز و رفتن به بستر خواب، شبی سخت و طاقت‌فرسا در انتظارشان بود، شبی که قرار بود بیشترشان با دل‌درد شدید، طغیان بزاق دهان و چشمانی کاملاً باز بخوابند.

آلتا نیز مطمئناً می‌دانست دل خیلی‌ها را برده و بعضی‌ها را نیز واقعاً شیفته خود کرده است و از این موضوع در دلش احساس خوب و خوشی داشت.

با وجود این، وضعیت مالی پدر و جایگاه اجتماعی خانواده در شهر، به نحوی نبود که آلتا قطعاً بتواند از وجود چنین امتیازی به نفع خود استفاده کند و حتی گاهی از اینکه او را اسباب و بازیچه‌ی دست جوانان و مردان هرزه و چشم‌دریدۀ شهر کند، می‌ترساند، مگر آنکه در نهایت، لجاجتِ جوانی خام، عاشق و فقیر و یا غرور و بی‌نیازیِ آقازاده‌ای رمانتیک، به دادش می‌رسید و او را از این وضعیت فلاکت‌بار می‌رهانید. نشانه‌هایی که تمامشان و حتی خیلی بیشتر از این‌ها را می‌توانست به روشنی و وضوح، از چشمان درشت و آبی‌رنگ بِلاد، پسر بزرگ و تحصیل‌کرده‌ی شهر، در شهر ببیند. اما عقل و منطق همیشگی‌اش، همواره او را از پرداختن به این فکر و خیال بیهوده باز می‌داشت. زیرا به هر حال او پسر شهردار شهر بود و سطح مالی، اجتماعی و تحصیلی‌اش بسیار بالاتر از آلتا بود. او حتی از نظر زیبایی نیز چیزی از آلتا کم نداشت و حتی بیشتر:
«با اون چشم‌های آبی و نگاه‌های قشنگش می‌شه دل سنگ رو آب کرد، چه برسه به دل آدمیزاد!»

اما خب، او به درستی متوجه تمایل و کشش آقای بِلاد به خودش شده بود و حتی گاهی در تبادل میان نگاه‌های دیوانه‌شده‌شان، عشوه‌های ریز و خانمان‌براندازانه‌ای را چاشنی لبخندهای جادوگرانه‌اش می‌کرد که نشان می‌داد او واقعاً آن‌قدرها هم از شکار این صید لذیذ و ارزشمند ناامید نیست.

یوسف از هر سه نفر آن‌ها بزرگتر بود، اما بر خلاف خواهرانش، از زیبایی و ظرافت بهره‌ی چندانی نداشت. به همین خاطر دوستانش او را سموئل جونیور صدا می‌زدند. یوسف با وجود اینکه واقعاً چنین به نظر نمی‌رسید، خود را از نظر هوش و فراست نیز آش دهن‌سوزی به حساب نمی‌آورد و با اغماض بسیار خود را نصف یک قدم کودکانه، جلوتر از پدرش، آقای وایلی، می‌دید که در حال روضه خواندن است، در حالی که به عنوان صدقه، خری را نیز برای حمل خورجینِ آب و نانش و گاهی سواری به او داده باشند. با وجود این، در چشمانش شور و شوق زندگی چنان می‌درخشید که ستارگان در آسمان کویر می‌درخشند. او با بیشتر پسران هم‌سن و سالش در شهر رابطه‌ی دوستانه‌ای نداشت، زیرا جدای از مسخرگی‌ها و شوخی‌های زننده‌شان، نگاه‌های بی‌ادبانه و هوس‌آلود آن‌ها به خواهرش، آلتا را نمی‌توانست تحمل کند و این دلیلی بود که همیشه برای تنهایی خودش بر زبان می‌آورد:

• «مرد باس تنها باشه. تنهایی مثِ یه پُ پُتک آهنگریه که از یه تیکه آهن به دردنخور، یه داس خوشکل و خوشدست می‌سازه.»

و گاهی نیز با احتیاط و بسیار آهسته می‌گفت:

• «دلشون تاریک و ناپاکه، اصلاً می‌دونی من از آدمای هیز خوشم نمیاد.»

اما خب، آنچه در نهایت بیشتر آزارش می‌داد توجهی بود که دیگران به آلتا داشتند، توجهی که هرگز قرار نبود شامل حال او شود. و این سوالی بود که پس از مدتی گرم گرفتن با دوستی از خود می‌پرسید:

• «اون واقعاً می‌خوادِش دوستِ من باشه یا چشمش دنبال یه چیزِ دیگه‌س که با من می‌گرده؟»

هر چند معمولاً جواب این سوال در نهایت به صورت عملی برای او معلوم می‌شد، اما از همان آغاز نیز روشن و مشخص بود:

• «آخه کی دوست داره با پسرک زشت و خنگی مثِ من بگرده؟! معلومه هیچ‌کی، من حتی خودمم خوشم نمیاد با خودم بگردم، فقط مجبورم.»

بعد در حالی که اشک در چشمانش و بغض توی گلوش جمع می‌شد، به سگش نگاهی غم‌آلود می‌انداخت و با صدایی بلندتر رو به سگش می‌گفت:

• «می‌دونی زومبا جون؟ مجبورم، مجبور.»

بعد آهی بلند می‌کشید و لگدی به کلوخ و سنگ‌های جلوی پایش می‌زد و با صدایِ بلندِ هی‌هی، خودش را مشغول گرد هم آوردن گله می‌کرد و گاهی نیز که از نبود کسی در اطرافش مطمئن می‌شد، با فحش و داد و بیداد، حرص و خشم و عصبانیتش را بر سر بزها و گوسفندهای زبان‌بسته خالی می‌کرد:

• «آهاااااای کله سیاهِ تخم‌حروم، آهااااااای صاب‌مرده نرو تو گندمِ مردم ااااا!»

بعد با نفس‌های بریده‌بریده با خودش می‌گفت:

• «دُرُس مثِ صاحابِ دیوثشه، خودشو به کوری و کری می‌زنه و می‌ندازه تو مال و منال مردم.»

و وقتی که به حیوان خطاکار می‌رسید، تا آنجا که توان داشت، چوب‌دستی محکم و سنگینش را به هوا می‌برد و با قدرت بر سر و کول حیوان زبان‌بسته فرود می‌آورد:

• «بگیر که اومد... ای بر پدرِ تخم‌حرومِ صاحابت لعنت، بگیر، بگیر، بگیر، بگیر...»

صاحب گوسفند کله‌سیاه، آقای سموئل، همسایه‌ی دیواربه‌دیوارشان بود. مردی با قد و هیکلی متوسط، اما سنگین و محکم. چشم و ابرویی همیشه درهم و رویی ترش داشت که در کنار سر طاس و شیارشیارش، او را مقداری خطرناک و رعب‌آور جلوه می‌داد. هرگز هیچ دوست صمیمی نداشت، حتی کسی که بشود نام او را به اغماض دوست گذاشت. بسیار سخت و کم پیش می‌آمد که بخواهد کسی را به خانه خود دعوت کند؛ و اگر هم ناخواسته چنین چیزی پیش می‌آمد، آن‌قدر بی‌محلی، بداخلاقی و این‌پا و آن‌پا کردن از خودش نشان می‌داد که مهمان بیچاره با شرمندگی و خجالت‌زدگی تمام خانه‌اش را ترک می‌کرد. همه‌ی شهر و حتی شهرهای اطراف می‌دانستند که او تا چه اندازه به زنش سخت می‌گیرد و البته به این سخت‌گیری نیز افتخار می‌کند، زیرا در نظرش زن، موجودی بود شیطانی که باید همواره تحت کنترل و فرمان باشد تا مبادا یک وقت، یک جا و به هر شکلی، پایش بلغزد و آبروی هزارساله‌ی طایفه‌ای را بر باد بدهد.

سیلا، همسر آقای سموئل، زنی بود با قامتی بلند و چهره و پیکری تراش‌خورده، متوازن و زیبا که کسی مانندش را ندیده بود. از دوازده سالگی همسر آقای سموئل بود. در واقع او دختر یتیم عموی آقای سموئل بود که پس از مرگ پدر و مادر پیرش، ناچار برای گذران زندگی به خانه‌ی عمویش، یعنی پدر آقای سموئل آمده بود.

با وجود اینکه سیلا حدوداً بیست سال از آقای سموئل کوچکتر بود و دلیل ازدواجش با او نه از سر دوست داشتن و عشق و علاقه، بلکه از سر ناچاری و سرنوشت شومش بود، اما در آغاز تمام تلاشش را کرد تا همسرش را دوست بدارد، تلاشی که هر روز با رفتارهای عجیب آقای سموئل بیشتر به در بسته می‌خورد و به سمت ناامیدی پیش می‌رفت تا آنکه یک روز دیگر تاب و تحمل سیلا تمام شد. با او حرف زد و درد دلش را با او در میان گذاشت، اما تنها چیزی که تغییر کرد، افزایش وعده‌های کتک روزانه و فشاری بود که عملاً خانه‌ی آقای سموئل را برای سیلا تبدیل به یک زندان و تارتاروسِ وحشتناک کرده بود.

روح خانم فارمر به عنوان تنها شاهد، درباره‌ی علت شروع آتش‌سوزی به مأمور تفتیش گفت:
«مثلِ هَمیشِه، سَرِ ساعَتِ دو بَعدِ ظُهر، خودمو اَز بالِکون کِشیدُم تو خُونِه‌ی آقای تِریفالِس. می‌دی نِه؟ هَمیشِه، بَعدِ نَماز و ناهار، سَرِ این ساعَت می‌نِشِسْت پای بَساط، مَنَم رِفتم تا یِه دودی اَز پَهلوش بِگیرُم. خودت می‌دی نِه نَنِه جون. پیریشِه و هِزار دَرد و مَرَض. خُلاصِه یِک بَست کِرد و تَموم کِرد و بِخِلافِ قِبلِه، یِک بَست دیگِه هَم وا کِرد و چِسپوند. مَنَم اَز خُدا خواسِتِه مانِع نَشدم. آخِه می‌دی جَنابِ سَروان، لامَذَهَب، جِنسَش اَصِلِ اَصِل بود. نِمی‌دونُم اَز کُجا می‌گِرِفت این دِیوث. یعنی یِه جوری رُوحتُو جِلا می‌دِه کِه... اِیْ!»

• جناب سروان: خانم محترم، لطفاً برگردید سر موضوع آتش‌سوزی.
• روح خانم فارمر: «بله ببخشید، پسرم خودت می‌دی نِه نَنِه. پیریشِه و هِزار دَرد و مَرَض.» (سرفه. سرفه)
• جناب سروان: بله بفرمایید.
• روح خانم فارمر:
«خُلاصِه یِدفِه دیـدم، دَستَشو گِرِفت رو قَلبَش و دو تا سِه تا آخ‏آخ گُفت و اُفتاد. سیخ و سِنجاق و پیکنیک و فُلاکس و چای نَبات و هَمِش چیزو وَلو کِرد رو فِرش و پِتو و مُتکا. خواسـتُم داد بزَنُم کِه دیـدم یواش یواش روحَش داره اَز تَنَش بیرون میا. مَنَم تَرسیدُم، فِرار کُردُم.»

• سروان: از چی ترسیدی خانم؟ شما مگه خودتون روح نیستید؟
• روح خانم فارمر:
«چِرا هَسّم؟ قِبلَش کِه رُوح نَدیده بودُم، بَعدَش هَم دُوس داشتُم یِبار رُوح بِبینُم، بِتَرسُم، جیغ بِکَشُم و فِرار کُنُم، آره دیگِه!»

• جناب سروان: خب بعدش؟
• روح خانم فارمر:
«توی فِرار، ای بابو یادُم اُفتاد کِه مَن خودِم رُوحَم، رُوح اَز رُوح که فِرار نمی‌کُنِه!»

• جناب سروان: خب بعدش؟
• روح خانم فارمر:
«خَب بَقیِّش دیگِه سانسور و بَدآموزی دارِه و نِمیشه گُفت. آخِه می‌دی؟ مَن اَز اون مَوقع کِه توی قِیدِ حَیات بودُم، یِه گوشِه چِشم و نَمِه دِلی به این آقای تِریفالِس داشتُم. بِگُ بِگُ بچِّه‌ها، یِکی اَز کِراش‌های...»

• سروان: بله، بله خب بعدش؟
• روح خانم فارمر:
«هِیچی دیگِه، تا کارُمون تِموم شُد، جِسَدَش جُزقالِه شُده بود و دیگِه قابلیتِ اِحیا نَداشت، مُتاسِفانِه.»

برای بعد از ظهر سر و صداها خوابید و یک‌جورهایی تمام محل توی شک و بهت و یک غم عجیب و عمیق فرو رفتند. اوضاع تقریباً حالش رو به بهبود رفت و کاملاً آرام شده بود. اوضاع حیوان زبان‌بسته را با خود به داخل خانه برد، یک گوشه‌ای خواباند و ملحفه‌ای هم رویش کشید.

انگار نه تنها اعضای خانه بلکه تمام محل به خاطر اتفاقی که برای آقای تریفالس و خانواده‌ی او و دیگر سوختگان و کشتگان حادثه پیش آمده، احساس عذاب وجدان داشتند و از اینکه برای کمک به آن‌ها دست به اقدامی نزده بودند خود را سرزنش می‌کردند و از آن هم سهل‌انگاری در تعجب بودند و یک‌جور احساس گنگ و عجیب درباره‌اش، داشتند که دقیقاً نمی‌دانستند چیست و چطور باید درکش کنند و درباره‌اش حرف بزنند. انگار از جنوبی‌ترین نقطه‌ی کشور صدای انفجار و بوی دود و رنگ غبار و خاکستر به هوا برخاسته باشد و تا شمالی‌ترین و دورترین نقطه‌ی کشور راه طی کرده باشد و در آنجا نیز عیناً حس شود.

با وجود این، چند روز بعد، پس از فروکش کردن احساسات و خوابیدن قلیانِ هیجانات، به محض اینکه دهانشان را باز کردند شروع کردن به انداختن تقصیر گردن هر کسی به جز شخص خودشان و دقیقاً آن اشخاصی که در این اتفاق ناگوار مقصر بودند...

نیچه با اخم و تخم به خانم فارمر گفت:
• نیچه: شما که آنجا بودید، باید آتش را خاموش می‌کردید.
• روح خانم فارمر: «با چی خاموش‌ش می کُردُم؟ می‌شاشیدُم رو‌ش؟!»
• نیچه: اگر مجبور بودید و کمکی می‌کرد بله!
• روح خانم فارمر: «خَب نِیمچِه‌جون؟ مَن رُوحَم و قُدرَتِ شاشیدَنَم اَز دَست دادَم!»
• نیچه: ولی ظاهراً بعضی قدرت‌های دیگرتان را همچنان حفظ کرده‌اید.
• روح خانم فارمر: «خَب، چَشمِ دیـدِنِ اینُم نَداری مرد؟ واسِه تو کِه بَد نَبُوده تا حالا! بُوده؟!»

نیچه ساکت شد و با چهره‌ای سرخ‌شده سرش را پایین انداخت. باروخ با متانت، همگی را به آرامش دعوت کرد.

• صدای معبد گفت: من تنها کاری که از دستم بر اومد فوت کردن بود، ولی هر چی فوت می‌کردم آتیشش بیشتر می‌شد.
• باروخ: شما برای خاموش کردن آتش آن را فوت می‌کردید؟
• صدای معبد: آره خب. مثل باد دیگه! نباید فوت می‌کردم؟

همگی با تعجب صدای معبد را نگاه می‌کردند که عصبانی شد و گفت:
• خب که چی؟! من اومدم بهتون گفتم، شما اصلاً براتون مهم نبود. یبارم که روح خانم فارمر گفت بازم به حرف اون حاجی کس‌کَلَک باز گوش دادید و به حرف ما نه.

نیچه و باروخ با شرمساری سر به زیر انداختند و دیگر راهی برای دفاع از خود ندیدند و به من و من و تته‌پته افتاده بودند که حاجی با سر و ریش آنکارد شده از دستشویی بیرون آمد و گفت:
• حاجی: خب یک متن عرض تسلیت و سوگ‌نامه برای حادثه‌ی تلخ پیش آماده حاضر کرده‌ام که احتمالاً در تی‌وی هم همین را بخوانم. پس با افتخار برایتان قرائت می‌کنم و پذیرای انتقادات خوب شما عزیزان خواهم بود.

و سپس شروع به خواندن روضه و نوحه کرد.

بعد از ظهر کسالت‌بار و در عین حال غیرقابل‌تحملی بود. بوی دود و خاکستر و پلاستیک و پارچه‌ی سوخته و از همه بدتر بوی گوشت کباب‌شده‌ی آقای تریفالس، سر آدم را درد می‌آورد و حالش را به هم می‌زد و در عین حال کاری هم از هواکش و کولر بر نمی‌آمد. این وضعیت در کنار گرمای هوا، بسیار طاقت‌فرسا شده بود. با وجود این جوزف در حالی که خود را با هزار زور و زحمت از اتاق به روی مبل کشانده بود، به خوابی عمیق فرورفته بود در حالی که پسرک نیز در کنارش، پای مبل داشت همراه با دوستان خیالیش، به وسیله‌ی یک قوطی کبریت، بازی «دزد و حاکم» انجام می‌داد. پس با دستان کوچکش و با دست خطی کودکانه و خرچنگ‌قورباغه، روی هر چهار طرف قوطی کبریت، یکی از نقش‌های بازی را نوشت: حاکم، وزیر، جلاد و دزد. سپس چندبار قوطی را بالا انداخت و در هوا چرخاند و در نهایت، نقش هر کس مشخص شد.

• حاکم: آهای وزیر کجایی؟
• آلتا، کاترین و دیانا که هر سه با هم وزیر شده بودند، همزمان گفتند:
• بله قبله‌ی عالم؟
• حاکم با اخم و تخم رو به آن‌ها گفت: دزد را پیدا کنید و برای ما بیاورید تا مجازاتش کنیم.

آلتا، دیانا و کاترین مانده بودند که از میان این همه، چه کسی می‌تواند دزد باشد؟! گیج شده بودند و نمی‌توانستند به درستی انتخاب کنند. آیا پدرشان دزد است؟ آیا مادرشان؟ یا یوسف برادر بزرگشان؟ و یا شاید آقای سموئل، همسایه‌ی بداخلاق‌شان؟ و یا همسر و بچه‌های او؟ پس از یک مشورت طولانی، آلتا به نمایندگی از دو خواهر کوچکترش به عنوان وزیر پاسخ داد:
• آلتا: سرورم، ما مطمئنیم که دزد یا آقای سموئل است و یا ...؟
• حاکم: و یا چه وزیر؟
• آلتا با ترس و لرز و من و من گفت: و یا خود شما.
• حاکم با تعجب و حیرت بسیار گفت: ولی من که حاکم هستم؟!
• آلتا: مگر حاکمان نمی‌توانند دزد باشند؟
• حاکم: چرا می‌توانند. از همه بیشتر هم می‌توانند. ولی در این بازی حاکم نمی‌تواند دزد باشد!
• آلتا با جدیت پاسخ داد: در هر بازی، هر حاکمی می‌تواند دزد هم باشد. به هر حال ما تصمیم خود را بر این گرفته‌ایم.
• حاکم با تعجب پرسید: بسیار خب ای وزیر، اما حتماً دلیل محکمی دارید؟ می‌خواهم آن را بشنوم.
• آلتا با لحنی سراسر از عشق و احساس پاسخ داد: بله عالیجناب. زیرا این سه نفر خانواده‌ی ما هستند و خانواده هرگز نمی‌تواند به اعضای خود خیانت کند!
• حاکم: پس حاکم چگونه می‌تواند با دزدی کردن به مردم خود خیانت کند؟ ما مردم را خانواده‌ی خود می‌دانیم!
• آلتا: پاسخی ندارم زیرا این تنها می‌تواند یک ادعا باشد.
• حاکم برافروخته و خشمگین و با صدایی بلند: جلاااااااد!
• جلاد با جدیت تمام و خشم بسیار پاسخ داد: بله قربان.
• حاکم: این وزیران خائن را بگیر و به وحشتناک‌ترین شکل ممکن مجازاتشان کن. چنانکه تا ابد نامشان مایه‌ی عبرت وزیران عالم شود.

سپس پسرک یک چوب کبریت از قوطی بیرون کشید، روشن کرد و تا پیش روی جوزف نزدیک برد. جوزف نیز که با صدای آرام و مهربان صدای معبد دلفی که با احتیاط بسیار سعی داشت او را از خواب بیدار کند، چشمانش را آرام باز کرد و در میان شعله‌های زیبای سرخ و زرد آتش چوب کبریت دست پسرک محو و غرق شد در حالی که، رویایی را که دیده بود به خاطر آورد:

«مادر: جوزف، جوزف عزیزم، پاشو قربونت بشم، پاشو.
جوزف: مامان تو رو خدا بذار بخوابم.
مادر: خیلی خوابیدی پسرکم. بسته دیگه، مثل دفعه قبل بد خواب می‌شی ها؟!
جوزف: می‌خوام ببینم آخرش چی می‌شه.
مادر: آخر چی؟
جوزف: آخر خوابی که داشتم می‌دیدم.
مادر: چه خوابی می‌دیدی قربونت بشم؟
جوزف: خواب می‌دیدم، من و یوسف، دوتا بال گنده داشتیم، خیلی گنده، خیلی خیلی‌ها. بال من سفید بود، بال یوسف سیاه. بعد دوتایی داشتیم تو آسمون پرواز می‌کردیم. من خیلی بهتر از یوسف پرواز می‌کردم. چون یوسف می‌ترسید. منم خیلی کمکش کردم اما...
مادر: اما چی پسرم؟
جوزف: اما..، اَه اما فایده نداشت. ولی بد نبود، تو بعضی چیزا بهتر از من بود خب.
مادر: خب دیگه چکار می‌کردید؟
جوزف: هیچی دیگه، فقط پرواز می‌کردیم. (با شوق و ذوق بسیار) شما هم بودید.
مادر: راستی؟
جوزف: آره به خدا.
مادر: منم پرواز می‌کردم؟
جوزف: نه. شما اون پایین مواظب ما بودید. همش می‌گفتید زیاد نزدیک خورشید نشید، بال و پرتون بسوزه!
مادر: بعد شما حرفمو گوش می‌دادید؟
جوزف: بیشتر یوسف گوش می‌داد، ولی من نه، فکر کنم اونم چون می‌ترسید زیاد نزدیک نمی‌شد.
مادر: ای شیطون. تو خوابم که حرفامو گوش نمی‌دی!
صدای خنده‌ی کودک و مادر بلند شد و سپس صدایی که جوزف را به خود می‌خواند:
جوزف؟
بله.
جوزف؟
بله مامان.
جوزف؟
عه مامان داری می‌ترسونیم، چرا هی صدا می‌زنی؟ من که پیشتم!
من صدات نمی‌زنم پسرم.
پس این صدای کیه؟
جوزف؟ پاشو دیگه، پاشو.»

جوزف با ترس از خواب پرید.
• چیه؟ چیشده؟
• صدای معبد: فکر کنم آتیش به چنتا خونه اونطرف‌تر هم رسیده بوده.
• جوزف: خاموش شده بود که!
• صدای معبد: ظاهراً وزش باد تغییر جهت داده بود و شعله‌ها رو به سمت مخالف خونه‌ی ما یعنی اون طرف کشونده. آتش‌نشان‌ها می‌گن اصلاً به خاطر تغییر جهت باد بود که تونستن آتیش اینجا رو خاموش کنند.

جوزف صبح روز گذشته را نیز طبق روال معمول به خوبی آغاز نکرد، اما خب، شاید با تخفیف و اغماض بسیار زیاد، بتوان گفت که تا حدودی به خوبی به پایان رساند. البته این پایان خوب نیز بیشتر شبیه به تسکین دادن درد وحشتناک سرطان استخوان، به کمک آسپیرین یا نهایتاً ژلوفن بود که خودش برای تسکین دردهای خودش در این مملکت باید مرفین بزنند.

طبق معمول روح خانم فارمر، اولین کسی بود که از حادثه‌ی پیش‌آمده مطلع شده بود و خیلی سریع خودش را برای به جا آوردن اولین کلاغ از رسم زیبا و حسنه‌ی «یک کلاغ، چهل کلاغ کردن» به خانه رسانده بود. اما وقتی رسید متوجه شد که پیش از او صدای معبد دلفی، اخبار ماجرا را تمام و کمال، به سمع و نظر اهالی منزل رسانده بود و متأسفانه حالا او مجری به جا آوردن کلاغ دوم از چهل کلاغ شده بود. پس برای اولین بار، صدای معبد در ذهن و اندیشه‌ی روح خانم فارمر، به عنوان خطری بالقوه و رقیبی مستعد نشانه‌گذاری شد. اما خب این رقیب تازه‌کار و خام و ناپخته هنوز راه بسیار داشت که بخواهد به گرد پای روح خانم فارمرِ زَبَل که در به جا آوردن این مراسمات حسنه، به معنای واقعی استخوان خرد کرده بود برسد. زیرا با وجود اعلام خبر توسط صدای معبد، کسی برای خبر اهمیتی قائل نشده بود و به قول معروف همگی به یک ورشان گرفته بودند و حتی حاضر نشده بودند سر بالا کنند و با گفتن یک «باشه بابا فهمیدم» صدای معبد بیچاره را رانده بودند.

• چیشد دختر؟ گفتی بهشون؟
• آره، ولی اصلاً به تخمشون هم نیست.

پس قلب رقیق و رئوف روح خانم فارمر جنبید و بر بیچارگی و استیصال حال جوان خام و ناپخته سوخت و از نیت پیشین خود عدول کرد و برگشت؛ نامش را از لیست خطرات بالقوه و رقیبان مستعد خط زد و در لیست شاگردان نااهل و غیرمستعد خود ثبت کرد. از این گذشته، صدای معبد تنها دوست دختری بود که او در این دنیای روحی خراب‌شده داشت و به هر حال هر چقدر هم که اختلاف در سلیقه و کلاس و پُز و قِر و فِر داشتند، اما از هر کسی در این حوالی به او شبیه‌تر بود و اگرچه روح وزین و متین و بااصل و نسبی نداشت، اما خب حداقل مثل خود خانم فارمر جسمی هم برای تیتان فیتان نداشت.

• روح خانم فارمر: خب کنار واستا، تا یاد بگیری بچه جون.
• صدای معبد دلفی: چشم استاد.

پس روح خانم فارمر با کمک انواع و اقسام روش‌ها و مهارت‌ها شروع کرد به نقل خبر و روایت ماجرا. باروخ اولین کسی بود که به ماجرا واکنش نشان داد و خیلی سریع برای کمک‌رسانی اعلام آمادگی کرد. نیچه هم پس از تفت دادن مقداری مباحث فلسفی درباره‌ی اراده‌ی معطوف به قدرت، راضی به کمک شد. غول چراغ نیز که طبق معمول، در حمام بود، قول داد به محض تمام شدن تمرینات خودارزیابی‌های روحانیش، برای کمک بشتابد.

غول چراغ می‌گفت که این تمرینات را از یک سایت بسیار معتبر، علمی و جهانی به اسم سایت (Born Hop) به معنی (با امید به دنیا آمدن) خریداری کرده و در حال تلاش برای کسب درجات بسیار بالایی از مقامات عرفانی و روحانی است. او همچنین با تأکید بسیار، به لوله‌ی چراغ جادوی جدش قسم یاد کرده بود که هرگز و به هیچ قیمتی حاضر نیست تمریناتش را در میانه‌ی کار رها کند و نیمه‌کاره بگذارد، زیرا به خاطر ارتکاب چنین خطایی در زمان شروع دوره، چندین مرتبه، درد شدیدی در ناحیه‌ی مجاری ادراری، گریبانگیرش شده بود که سخت قدرت نشستن، برخاستن و حرکت کردن را از او گرفته بود. غول چراغ از این اتفاق به عنوان یکی از بدترین تجربیات زندگیش یاد می‌کرد.

حاجی در حالی که جلوی آینه‌ی دستشویی در حال مرتب کردن ریش و پشم صورتش و سوراخ‌های بینی‌اش بود، گفت:
• حاجی: ولش کنید بابا. حالا کو تا به ما بَرسد. فعلاً چهار طَبَقه ماندَه.
• باروخ با تعجب پرسید: یعنی لازم نیست که ما کاری کنیم؟
• حاجی: نه اسکل تخم‌یهودی. خدا بزرگ است خودش کمک می‌کند.
• نیچه: چطور؟
• حاجی: پس نمی‌دانی باد و باران را برای چه خلقت کرده است؟

دو فیلسوف بزرگ نیز در نهایت تعجب، در مقابل استدلالات منطقی حاجی، سپر انداخته و هر کدام بر سر کار و بار خود برگشتند. پس باز هم روح خانم فارمر ماند و صدای معبد که زیرزیرکی داشت به ضایع شدن روح خانم فارمر نیشخندهای پنهانی می‌زد.

• چیه گیس‌بریده؟ می‌خوای اسمتو بزارم تو لیست اول؟
• نه ببخشید غلط کردم استاد.
• بیا بریم سراغ جوزف، شاید اون بیدار شد.
• فکر نمی‌کنم. اون دفعه که موشک زدن این پایگاه پشت خونه رو یادته؟
• خب؟
• همه‌ی شیشه‌ها ریخت، حتی پا نشد خرده‌شیشه‌ها رو از رو پتوش بریزه اونور.
• حالا بیا بریم ببینیم چی می‌شه.
• بریم.

پس هر دو بالای سر جوزف رسیدند.

• روح خانم فارمر: جوزف جان.
• جوزف: ها.
• روح خانم فارمر: پاشو پسرم، بوی دود رو نمی‌شنوی؟ خونه‌ی آقای تریفالس آتیش گرفته.
• جوزف: عه جدی؟
• صدای معبد: آره، آتیش هی داره زیاد می‌شه، ممکنه خونه‌های دیگه رو هم بگیره.
• جوزف: ای بابا، عجب اوضاع تخمی شده.

پس در حالی که زیر لب با خود زمزمه می‌کرد: «بذار برسه، ما که دیگه چیزی واسه سوختن نداریم. بذار برسه.»، یک غلتی زد، آنوری شد، توی سگ‌پزان آن گرمای جهنمی، پتو را محکم‌تر دور خودش پیچید و دوباره خوابید. اما در واقع جوزف از همه بیدارتر بود و از همان شروع ماجرا بو را حس کرده و مضطرب شده بود، شرشر عرق می‌ریخت، نفس نفس می‌زد و ضربان قلبش داشت به حد انفجار می‌رسید.

جوزف صدا و بوی آتش را خوب می‌شناخت، صدا و بوی دود را و سوختن را. و حتی آن‌قدر به آن وسواس پیدا کرده بود که مثلاً تفاوت سوختن چوب بلوط را از کاج، تنها با شنیدن صدا و بو کشیدن، تشخیص می‌داد. قطره‌ی اشکی بزرگ، سد محکم پلک و مژه‌هایش را شکست و بیرون غلطید و از گوشه‌ی چشمش به روی بالش سرازیر شد و سپس قطره‌ای دیگر و سپس قطره‌ای دیگر...

روح خانم فارمر و صدای معبد نیز ناامیدانه و غمگین به هم خیره شدند. پس در حالی که برای بررسی آخرین وضعیت آتش‌سوزی به سمت بالکن می‌رفتند، روح خانم فارمر از صدای معبد پرسید:
• روح خانم فارمر: این چش شده بود؟
• صدای معبد دلفی: نمی‌دونم! هر موقع آتیش و دود و این چیزا می‌بینه این‌جور می‌شه. می‌گه یاد یوسف می‌افته.
• روح خانم فارمر: یوسف کیه؟
• صدای معبد دلفی: نمی‌دونم. فکر کنم دوستش بوده یا ...

به بالکن رسیدند و دیدند اوضاع، با وقار و شکوه همیشگی‌اش، سوار بر حیوان عجیب و غریبش، اوضاع، از ته کوچه پیدایش شد و به سمت خانه‌ی آن‌ها آمد. افسار اوضاع را به تیر برق سر کوچه بست و دهنه‌اش را مقداری شل کرد و از توی خورجینش یک سُس بیرون آورد، داخل ظرفی ریخت و جلویش گذاشت و اوضاع نیز با اشتهای تمام شروع به خوردن کرد. اوضاع نیز خودش بالا آمد. با همگی به گرمی و محبت سلام و احوال‌پرسی کرد و به تعارف روح خانم فارمر برای نوشیدن چای در وسط گرمای جهنمی تابستان، با چهل درجه سانتی‌گراد، جواب مثبت داد و با متانت و کلاس بالایی، بر صندلی راحتی کنار پنجره نشست تا همزمان با نوشیدن چای، مواظب اوضاع نیز باشد.

• صدای معبد: آقای اوضاع، این چی بود که دادید اوضاع خورد؟
• اوضاع: سُس بود دخترم.
همگی با تعجب تکرار کردند: سُس؟
• اوضاع: بله سُس. تنها غذایی که ذائقه‌ی سخت‌گیر اوضاع می‌پسندد.
• صدای معبد: چه سُسی؟
• اوضاع: هر سُسی، فرقی نمی‌کند.
• نیچه: خب اگر یک وقتی سُس گیرتان نیامد چه؟
• اوضاع: خون.
همگی با تعجب: خون؟
• اوضاع: بله، خون. خون هم که الا ماشالله توی این مملکت ارزان است و مفت.
• باروخ: خب اگر نه سس باشد و نه خون چه؟
• اوضاع: لالایی و خواب مصنوعی.
• باروخ: خواب مصنوعی چجور غذاییه؟
• اوضاع: یعنی آن‌قدر او را ناز و نوازش می‌کنی تا بالاخره سیر و خسته شود و خوابش ببرد. این کار را می‌توان بسیار هم تکرار کرد، ولی خب از قدرت بدنی‌اش، مخصوصاً قوه‌ی بینایی، و شنوایی و چشایی‌اش کاسته می‌شود.
• صدای معبد: ولی وقتی که زیپشو شل کردید، اون فقط یه دهن داشت که باهاش سُس می‌خورد. پس چشماش کجان؟
• اوضاع: چشمش همان دهانش است و همینطور گوش و بینی‌اش.
• روح خانم فارمر: روم به دیوار روم به دیوار، پس از کجا می‌رینه؟
• اوضاع: از همان دهانش.

پس همگی با ترس و تعجب گفتند: از دهانش؟ و پس از تأیید سوالشان توسط اوضاع، نگاهی متحیر به هم انداختند و ساکت ماندند و فقط چای خوردن اوضاع را که بسیار ظریف، با نزاکت و دارای آداب خاصی بود، نگاه کردند.

اوضاع جرعه‌ی آخر چای را سر کشید و گفت:
• ظاهراً کسی از شما اوضاع را صدا زده‌اید؟

همگی با تکان دادن سر، به پرسش اوضاع جواب منفی دادند و سپس نیچه گفت:
• ظاهراً که همگی به جز بنده کاملاً از اوضاع راضی هستند. به هر حال از تشریف‌فرمایی شما به این کلبه‌ی درویشی خوشحال و خرسندیم بزرگ‌زاده.
• اوضاع: همچنین جناب نیچه، اما ظاهراً کسی گفته: «اوضاع بسیار تخمی است؟»
• صدای معبد: آآآها اونو که جوزف گفت.

پس اوضاع در حالی که از پنجره اوضاع را می‌پایید گفت: «بله خواستم بگویم که اوضاع تخمی نیست و فعلاً آرام است» و سپس یکدفعه با شتاب تمام از روی صندلی برخاست و به سمت بیرون دوید در حالی که داد می‌زد، «اوضاع تخمی شد، اوضاع تخمی شد».

پس همگی جلو پنجره رفتند؛ اوضاع را دیدند که به سمت اوضاع می‌دوید، در حالی که، اوضاع به پهلو افتاده بود، نفس نفس می‌زد و از دهانش چیزی مثل کف و زردابی به شکل و شمایل تخم خاویار بالا می‌آمد. در همین لحظه صدای ویق‌ویق آژیر آتش‌نشانی و آمبولانس در تمام محله پیچید. خوشبختانه آتش تنها خانه‌ی آقای تریفالس و سه طبقه پایین‌اش را خاکستر کرد و نرسیده به خانه‌ی جوزف خاموش و مهار شد.

پست موقت یه شبه

مسی بازی رو نبری، زندگیتم باختی!  ببخشید ولی خیلی چیزای دیگه رو هم باختی. (صدای چپ و راست سیلی خوردن مسی) فهمید دیوث؟!؟!

نگی نگفتی

بعد از گذشت چند ماه سخت و طاقت فرسا و بعد از آنکه از ماندگار شدنم در آن جهنم درۀ خراب شده، مطمئن شدم، بالاخره، یک روز بعد از تمام شدن وقت اداری، وارد کتابخانه عمومی شهر شدم، که درست سر راه رفت و برگشتمان بود. شهر کوچکی بود و اصلا نمی خورد که چنین کتابخانۀ هر چند کوچک اما تر و تمیز و تقریباً قابل قبولی داشته باشد. خلاصه از آن به بعد تنها و تنها سرگرمی من شد، کتاب و کتاب خواندن و آن لا لوها، با هزار ترس و دلهره، نخ نخ سیگار کشیدن. حالا که به آن موقع فکر می کنم، واقعا متعجب می شوم که چگونه همراه با پُست هایِ نگهبانیِ دو به چهار و هفت ساعت کار اداری، حال و احوالی برای کتاب خواندن برایم می ماند!

همان روزها با استاد بالزاک بزرگ، چارلز دیکنز نازنین، آندره ژید مهربان و.... آشنا شدم و چه لذت ها و سودها که از مصاحبت و گفتگو با آنان نبردم و این خود حکایتیست دیگر...

خلاصه کنم. یک روز در نماز خانه پادگان که پاتوق کتابخانی من شده بود، مشغول مطالعه کتابی بودم از هانا آرنت به اسم توتالیتاریسم که یکی از فرماندهان که اتفاقاً به تازگی درجه سرهنگیش رسیده بود، وارد نماز خانه شد،نمازش را خواند و بعد از روی کنجکاوی برای دانستن نام کتاب، پیش من آمد و نشست. گفتم شاید می خواهد تجسس کند که من چه می خوانم و از این کارهای اطلاعاتی، اما خب از آنجا که کمترین فرصتی برای حرف زدن به من نمی داد و بیشتر به لاف زنی از معلومات و کمالات خود پرداخت، مطمئن شدم،-البته باز هم شاید- که قصدش این نیست.
سرهنگ بود و همزمان در یکی از دانشگاه های کشور نیز تحصیل می کرد. از یکی از استادهایش خیلی تعریف می کرد که با سواد است و ال است و بل است که بر حسب حکایتِ سربالا رفتنِ آب و ابوعطا خواندنِ قورباغه، درست هم می گفت.
در نهایت از او یک سوال پرسیدم:
اگر یک روز مجبور باشید بین ایران و اسلام یکی را انتخاب کنید کدام را انتخاب می کنید؟

جواب داد که: 

این دو با هم منافاتی ندارند.
 

گفتم: 

بر فرض مثال که دارند و شما باید فقط یکی را انتخاب کنید.

حسابی به فکر فرو رفت و در نهایت...

پاسخی که آن روز، آن سرهنگ به من داد، -اگر که از سر ترس و ریا نبوده باشد-، همین نتیجه ای است که در این چند روز و کلاً در این چند ماه و چند سال و کلی تر در این نیم قرن و خیلی کلی تر در این هزار و چهارصد سال که بر ما و کشورمان گذشته است، می بینیم.
آیا نتیجه خوبیست؟
من خود پاسخی به این سوال نخواهم داد.

 اگر روزی، این روزگار غدار، به من این فرصت را،-هرچند خیلی کوتاه- می داد تا با هم وطنانم بسیار دوستانه سخن بگویم، به آن ها می گفتم:
دست از دزدی کردن بردارید.

به قول بابای امیر، توی کتاب بادبادک باز اثر خالد حسینی نازنین:

«بابا گفت: فقط یک گناه وجود دارد. آن هم دزدی است. هر گناه دیگر هم نوعی دزدی است.می فهمی چه می گویم؟

مأیوسانه آرزو کردم کاش می فهمیدم و گفتم: نه، باباجون!

بابا گفت: اگر مردی را بکشی یک زندگی را می دزدی.حق زنش را از داشتن شوهر می دزدی. حق بچه هایش را از داشتن پدر می دزدی. وقتی دروغ می گویی حق کسی را از دانستن حقیقت می دزدی. وقتی تقلب می کنی حق را از انصاف می دزدی.می فهمی؟ »

و این همان مردمانند، وقتیکه داریوش بزرگ روی تخته سنگ ها ثبتشان می کرد که:

«خدا این کشور را، از دشمن، از خشک سالی، از دروغ حفظ کند.»

صدای راوی بر روی صحنه‌های از نمایش یک دنیای آخرالزمانی:
از خورشید چیزی جز توده‌ای خاکستر سوخته، سرد و تیره باقی نمانده بود.
توده‌ای که هر روز برای اطمینان از روشن نشدن دوباره‌اش، شیاطین در صفی طولانی بر سر و رویش می‌شاشیدند.
سیاهی و پلیدی، چون فاضلابی رها شده در دریا، بر تمام جهان سایه افکنده بود.
رودها خشکیدند، جنگل‌ها بیابان شدند و آسمان‌ها تاریک گشتند.
پنجه‌ای گشوده نمی‌شد مگر برای خایه‌مالی،
کار خیری انجام نمی‌شد مگر برای ریاکاری
و دهانی باز نمی‌شد مگر برای دروغگویی.
در این وانفسا بود که جوزف بزرگ ظهور کرد.

(صدای موزیک آرام و حماسی در پس‌زمینه)

• علیخانی: با وجود داشتن تحصیلات عالیه و سلامت جسم و روان، تا آخرین روز زندگیش، سبک زندگی تخمی و انگل‌واری را در پیش گرفت که هیچ تأثیری بر جهان و محیط پیرامونش نداشت تا اینکه در آخرین سال، آخرین ماه و آخرین هفته، روز، ساعت، دقیقه و ثانیه زندگیش، تصمیمی گرفت که به عنوان بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین اتفاق و تصمیم در تمام طول تاریخ بشر و حتی کل حیات شناخته شد. دکمه‌ای رو فشرد که هیچ‌کس جرأت فشار دادنش رو نداشت، دکمه‌ای پایان‌دهنده و در عین حال شروع‌کننده. خب بیایید بریم از خودش بپرسیم ببینیم انگیزه‌اش از اون کار چی بود؟
سلام جوزف جان.

• جوزف: سلام.

• علیخانی: امروز حالت چطوره؟ خوبی؟

• جوزف: شکر خدا، راضیم، یه نفسی میاد و می‌ره!

• علیخانی: می‌بینید بینندگان عزیز، که چه روحیه شاد و شوخ و سرحالی داره؟! می‌گه شکر خدا؟! هاهاهاها. خب جوزف جان درباره اون اتفاق برامون بگو!

• جوزف: کدوم اتفاق؟ (متعجب) هههه شما من رو از کجا می‌شناسید؟!

• علیخانی: شوخی می‌کنی؟! کیه که تو رو نشناسه پسر؟!

• جوزف: چرا؟ چیشده مگه؟! (ترسیده)

• علیخانی: اوه پسر تو چقدر گوگولی و متواضع هستی! یعنی تو اون چهارصد کیلو بمب اتمی که ترکوندی رو یادت نمیاد؟

• جوزف: (با تعجب بسیار می‌زند زیر خنده) چی؟ من؟ چهارصد کیلو اتم؟ دوربین مخفیه؟! آره؟ هههه

• مدیری با حرکت ضربدری دست‌هایش رو به علیخانی: میانبرنامه، میانبرنامه.

• علیخانی: خب بینندگان عزیز شما برید یه آگهی حوری رباتیک همه‌کاره ببینید تا ما با انرژی بیشتری برگردیم پیش‌توووون!

• مدیری (با حالتی افسرده و ناراحت و با شانه‌هایی افتاده و صورتی آویزان رو به جوزف): تو چته پسر؟!

• جوزف: من چمه؟ خودتون چتونه مرد حسابی؟! دوربین مخفی دیگه؟ (می‌خندد) آره؟!

• مدیری (با عصبانیت و مسخرگی و در گوش علیخانی): یارو پاک تعطیله، با این همه دوربین و دم و دستگاه جلو چشماش، می‌گه دوربین مخفیه؟! (هر دو می‌زنند زیر خنده)

• جوزف (در حالی که متوجه حرف مدیری شده، با ناراحتی): حتماً نباید که دوربیناتون قایم باشه، سوالاتون شکل سوالای دوربین مخفی است!

• علیخانی (رو به جوزف): نه عزیزم دوربین مخفی نیست. برنامه زنده‌ست. بزرگوار، شما رسماً کل کهکشان راه شیری رو کُنفیکون کردی و کل عالم بشریت رو فرستادی دیار عدم، بعد ما شوخیمون گرفته؟!

• جوزف (با تعجب و ترس): خب اگه اینجوره که من الان بایستی طبقه هشتم جهنم باشم، چرا اینجام؟

• مدیری: چون خدا باهات حال می‌کنه!

• جوزف: چطور؟ مگه نمی‌گی من کل آفریده‌هاشو به گای سگ دادم؟

• مدیری (با شور و شوق و زیاد): بله بله دادی، ولی آمریکا و اسرائیل هم بینشون بودن دیگه!

• جوزف: یعنی خدا تا این حد ضدامپریالیزمه؟

• علیخانی (همراه با مدیری می‌زنند زیر خنده): حالا من نمی‌دونم امپریالیسم چی هست ولی اوووووه کجاشو دیدی؟!

• مدیری (با قهقه): کسخل به آمریکا می‌گفتن امپریالیسم دیگه!

• علیخانی: جدی.

• مدیری: آره، کلاً همه زورکُنای عالم رو می‌گفتن ایمپریالیسم. (هر دو می‌زنند زیر خنده)

• علیخانی (دستش را می‌گذارد روی شانه جوزف و رو به مدیری می‌گوید): حاجی مثل اینکه جدی جدی، این کسخل فراموشی گرفته. حالا چکار کنیم؟!

• مدیری: هیچی، خودت یه داستان سر هم کن و بهش بگو حفظ کنه و بعد جلو دوربین بگه!

• علیخانی: عجب دیوثی هستیا. (هر دو می‌خندند) باشه. (رو به جوزف) ببین جوزف جان، وقتی ازت درباره اون اتفاق و اون دکمه می‌پرسم این جواب رو بده. باشه؟

• جوزف: باشه. چی بگم؟

• علیخانی: بگو: «من اون دکمه رو و اون کار رو برای خدمت به بشریت، انسانیت، محیط زیست، گی‌ها عزیز، لزهای نازنین و بقیه دگرجنس‌گراها و جامعه محترم ال‌جی‌بی‌تی و رنگین‌کمونی و کلاً هم‌نوع‌هام در سراسر جهان و البته بقیه موجودات انجام دادم.» بعد به آسمون نگاه کن و یکم بغضی شو و اگه تونستی گریه کنی که خیلی بهتره و بعد دستت رو بالا بیار و بگو: «و مهم‌تر از همه برای رضایت خداوند و نابودی استکبار جهانی.» بعد بغض کن و سرتو بنداز پایین و بگو دیگه نمی‌تونم حرف بزنم. فهمیدی؟

• جوزف: آره بابا. این که کاری نداره. همشو حفظم. من کلی حرکتای خفن‌تر زدم. این که چیزی نیست.

• مدیری: خیلی خب. بچه‌ها بریم؟

• علیخانی: بریم.

• مدیری: یک دو سه حرکت.

• علیخانی: خب ما برگشتیم و اینجا جوزف کلی حرف برای گفتن داره. جوزف ما سراپا گوشیم تا حرفای تو رو بشنویم.

• جوزف: من اون دکمه رو و اون کار رو برای خدمت به بشریت، انسانیت، محیط زیست، لزهای دوست‌داشتنی و نازنین و کلاً هم‌نوع‌هام در سراسر جهان و البته بقیه موجودات انجام دادم. من اون دکمه رو، اون دکمه رو، راستش اون دکمه...

• علیخانی: اوه، چقدر کیوت بینندگان عزیز، اون بغض کرده. اون دکمه رو چی جوزف؟ جمله‌ات رو تموم کن عزیزم.

• جوزف: برای رضایت خداوند و استکبار جهانی.

• علیخانی: اوه واقعاً تو یه آدم مؤمن و درستکاری. البته منظور جورف نابودی استکبار جهانی بود. (رو به جوزف) حتماً حتماً خدا هم ازت راضی خواهد بود.

• جوزف: (در حالی که عمیقاً به فکر فرو رفته) خب می‌دونی، یه چیزایی داره یادم میاد.

• علیخانی: واقعاً؟

• جوزف: آره، فکر کنم، البته مطمئن نیستم.

• مدیری (با دهانی تا بناگوش باز و راضی، نشان دادن حالت ضربدری با دو دستش): میانبرنامه، میانبرنامه.

• علیخانی: وای این یک معجزه‌ست، معجزه‌ای که درست جلو چشمای من داره اتفاق می‌فته! واقعاً نمی‌تونم بیشتر از این صبر کنم. بینندگان عزیز می‌دونم شما هم هیجان و استرس من رو دارید و دوست دارید هر چه زودتر بدونید که جوزف از اون خاطره چی یادش اومده. پس با هم بریم یه میانبرنامه درباره حوری‌های ماساژدهنده بهشتی و پاک‌دامن ببینیم و برگردیم... در ضمن، مهمان دوم برنامه هم پیشوای عالم، هیتلر کبیر و برادر بزرگ، استالین عظیم هستند که اصلاً به افتخار ملاقات با جوزف به اینجا اومدن. بریم بیایم.

• مدیری: (با حرص و ولع بسیار) خب چی یادت اومده جوزف؟

• جوزف: نمی‌دونم، یه چیزای مبهم، بیابون بود، یادمه دنبال چیزی می‌گشتم. سرگردون بودم...

• مدیری: خب خب، ببین همین حال و هوای سرگردانی رو که گفتی دوست دارم. می‌خوام بیننده‌ها هم این رو ببینند و باهات همدل بشن. ولی مواظب باش که حرف نامربوطی نزنی.

• جوزف: نه مواظبم.

• مدیری: صدا، دوربین، ححححرکت.

یه ساعته و یه بار مصرف

شبیه شیشه بود اما، مزّه کِرَک می‌داد

آیه‌‌های ایمانش، حسِ لحن شک می‌داد

🦀🦀🦀

شَق به روی قمر انداخت، قِری که تو کمر انداخت

شیشه‌های ایمان را شَق به شَق ترک می‌داد

🦀🦀🦀

توی تُنبانم افتاد و تا سحر خون دل می‌خورد

مثل شِپِش بود اما خوارشش حس کَک می‌داد

🦀🦀🦀

تَق به تَق پشت هم می‌زد، روی دیوار تنهایی

آخ و آخ از نوازش که، طعمِ تندِ چَک می‌داد

🦀🦀🦀

مثل برگ گل با او، هی نوازش هی بوسه

"ماز" بود و امیالش، شهوتِ کُتک می‌داد

🦀🦀🦀

مثل چشمه‌ها از عشق، مثل فواره‌ها از اشک

آب می‌پاشیدم اما او، آب آن اَلَک می‌داد

🦀🦀🦀

گوشی و خط و شارژش را، من خودم خریدم اما باز

مثل گداها هر بار، تک به تک پشت تک می‌داد

🦀🦀🦀

مثل پیغمبرش بود و جزو پیروان او این دل

فالو می‌کردش اما او، غیرممکن که بَک می‌داد

🦀🦀🦀

توی روز روشن من، لحظه لحظه می‌کردم

دل نثارش اما او، توی شب کَلَک می‌داد

🦀🦀🦀

تویِ طیفِ پایانِ رنگِ خاکسترم چونکه 

وایتِ روزگارم، شب، پاسخِ بِلَک می‌داد

🦀🦀🦀

رفته از یاد دل اما، مانده یادش به سر زیرا

با زبان شیرینش، همتم قلقلک می‌داد

🦀🦀🦀

و....

#یبارمصرف

بابت اشتباهات وزنی و محتوایی ... عذرخواهم.🙏

شیشه و کِرَک: مواد مخدر صنعتی خطرناک و گوزاننده، نکشیدا☠️💀

شق به روی قمر انداخت: اشاره به معجزه شق‌القمر🌗

تنبان: نوعی شلوار که گشاد باشد
شپش و کَک: از حشرات موزی، مضر، خونخوار و خاراننده 

تَق به تَق: صدای زدن ضربه

ماز: اصطلاح روانشناسی مازوخیسم، میل به خودآزاری جنسی🤫

 اَلَک: وسیله‌ای دارای سوراخ‌های ریز، برای غربال کردن آرد و انواع آب و...

تک: تک زنگ زدن🖕

فالو: دنبال کردن کسی در فضای مجازی🫂

بَک: فالو بک، دنبال کردن متقابل کسی در فضای مجازی🫂🫂
 

تویِ طیفِ پایانِ رنگِ خاکسترم چونکه: اشاره به فیلم اروتیک و شیطانی Fifty Shades of Grey، اثر سم تیلور جانسون ملعون😈

وایت: سفیدی😋

بِلَک: سیاهی😛

هِمَّت: اراده و میل، شاید نام یکی از اعضای بدن
 

ته‌دیگ بادمجونم سوخت🥲

قرمه ساختم

خیلی خیلی خیلی خیلی گوجه داشت

در زودپز رو باز کردم، لپه‌هاش عدس بود، عدس. باورتون می‌شه؟

البته فکر کنم چون سماق زیاد زیاد زده بودم این شکلی شد. پس سماق خاصیت تغییردهندگی ماهیت‌ها رو داره.

بزنیم به بعضیا شاید آدم شدن.

(نکته: بادمجونه سوخته + هندوانه: آروغاش بوی کلم می‌ده.)

عرضم به حضورتون که امروز بعد از دو روز خماری و نسخی چای، چای چکش سبز هم خریدم و لپه. گفتم حتما لپه‌اش عدس نباشه. یارو نفهمید چ می‌گم!

و با هزار دودلی و بدبختی و سرسختی عطر خریدم. خیلی پول شد. آخه چرا. اصلا مرد باس بوی سگ مرده بده، بوی عرق، بوی گوه. عطر چیه آخه.

برم یه چای دم کنم.

امیدوارم مراکش ببره و فغانسه بی‌ناموس ببازه🤲

(نکته: اسم دوتا از بازیکنای فقانسه، کونه و کونده هست. اسم یکی دیگشون ژول‌کونده‌ست و اسم یکی هم دمبله. واقعا این چه اسمایی هست؟! برید ثبت احوال عوض کنید آقا)😑

ای تف تو ذاتت روزگار.

🥲🥹🥺

پی‌نوشت:

قیمه بود نه قرمه

روزِ کسالت‌بار و ملالت‌آوری بود. گرمای هوا مانند روحی شریر، از هر سوراخ و منفذی که می‌توانست، برای نفوذ به داخل خانه استفاده می‌کرد. خورشید آن بیرون حسابی مشغول سوختن و سوزاندن بود؛ صدای هِس‌هِسِ آرام و گاهی تَرَق‏تُرَقِ ترکیدن شعله‌های خشک و تُرد، همراه با جِزجِزِ شکستن بخارِ شعله‌های خیس را به وضوح می‌شد از پشت پنجره دید و شنید؛ صدا و تصویری مثل جهنم، گرم، سوزان و خفه‌کننده. جهنمی که جوزف را به یاد حرف‌های ملالت‌آور و خسته‌کننده‌ی پدرش، مادرش، معلمانش و هر کسی که می‌شناخت و نمی‌شناخت می‌انداخت. حرف‌ها، باورها و رفتارهایی یکنواخت و تکراری. آن‌قدر یکنواخت و تکراری که کوچک‌ترین تفاوتی را یا پس می‌زد، یا بالا می‌آورد و یا در نهایت دفع می‌کرد.

با وجود این در میانۀ شعله‌های داغ و سوزان این جهنم، همهمه، سر و صدا، شور و شوق و بیا و بروییِ هدفمند و یک‌شکل در جریان بود. صدای استارت زدن، گاز دادن، روشن و خاموش کردن و حرکتِ خودروهای سواری و اتوبوس و مینی‌بوس‌ها فضا را پر کرده بود. و جماعتی کاملاً سیاه‌پوش از زن و مرد، که با شتاب و هیجانی وصف‌ناپذیر در حال مهیا شدن برای حرکت به سوی مقصدی بودند که ظاهراً بسیار مقدس نموده می‌شد.

جوزف در دلش لولیدن کرم‌های حسادت در هم را احساس می‌کرد. حاضر بود، خیلی چیزها را بدهد تا یک بار دیگر بتواند درست به همان اندازه، ساده، خالص، امیدوار و شاید کمی هم احمق باشد، بی‌آنکه ذهن وامانده‌اش او را به خاطر آن، مورد بازخواست قرار دهد و به زیر ذره‌بین تحلیل، انتقاد و قضاوت بکشد. اما خودش بهتر از هر کس دیگر می‌دانست این اتفاق، امری محال و ناشدنی است؛ زیرا در این صورت او باید دچار یک فراموشیِ کنترل‌شده همراه با یک فلجِ مغزیِ شدید می‌شد تا نتواند، فجایع برآمده از این سبک زندگی یکنواخت، گله‌ای و دیوانه‌وار را به خاطر بیاورد.

با وجود این تصمیم گرفت برای لحظاتی هرچند کوتاه عقل و منطقش را نادیده بگیرد و به دنیایی که با او غریب، بیگانه و حتی دشمن بود پا بگذارد. دنیایی که سال‌های پیش، به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن، او را مثل یک بیمارِ جذامیِ خطرناک از خود رانده و طرد کرده بود؛ یا چون طعامی مسموم و مضر برای بدن، قی و یا به شکل ناخوشایند و بدبوی یک کُپه گُه، دفع کرده بود.

جوزف با اضطراب و ترسی نهانی پا به کوچه گذاشت و با احتیاطی بسیار چون گربه‌ای مارگزیده که از ریسمان سیاه و سفید بترسد، شروع به قدم زدن در کوچه کرد، در حالی که پسرک نیز چون بچه‌گربه‌ای یتیم و بی‌کس و کار، به دنبالش روان بود. مسیر چندصد متری کوچه طی شد، بی‌آنکه جوزف بتواند یک باب کوچک آشنایی و گفت‌وگو با آن مردمان سیاه‌پوش پیدا کند. آن‌ها توی آسمان‌ها زندگی می‌کردند و جوزف روی قالیِ دست‌بافتِ کهنه‌ی مادرش بر روی زمین؛ آن‌ها با فرشتگان طعام می‌خوردند و جوزف با تنهایی خودش، سیب‌زمینی و تخم‌مرغِ آب‌پز می‌خورد و نهایتاً می‌توانست یک بندری یا فلافل سفارش بدهد؛ آن‌ها خود را برگزیده‌ترین و بهترین آفریدگان خدا تصور می‌کردند و جوزف خود را نتیجه‌ی یک اشتباهِ هوس‌آلود و یا شاید کمبود امکانات بهداشتی می‌دید؛ آن‌ها هر روز به یک پیروزی بزرگ و جهانی دست پیدا می‌کردند و جوزف آمار شکست‌های وحشتناک و مفتضحانه‌اش دیگر از دستش در رفته بود؛ آن‌ها در حال صعود به قله‌ پشت قله بودند و جوزف هنوز در دامنه‌ی تپه‌ی کوتاهِ عُن و گُهِ زندگیِ تخمی‌اش داشت دست و پا می‌زد. تنها کسی که آنجا جوزف را می‌شناخت، حاجی بود که آن‌قدر سرگرم سازماندهیِ نیروها، ماشین‌ها، مردم و بسته‌های تغذیه‌ای بود که اصلاً جوزف به چشمش نمی‌آمد؛ در ثانی اصلاً به نفع حاجی نبود که همفکران و همسنگرانش متوجه رابطه‌ی او با این گاوِ پیشانی‌سفید می‌شدند و این بود که حسابی جوزف را سگ محل کرد.

خلاصه آنکه جوزف دست از پا درازتر به خانه برگشت و خودش را روی مبل پهن کرد. نیچه در حالی که لبخندی موزیانه بر لب داشت پرسید:
• «چه زود برگشتید جناب جوزف؟»
جوزف پاسخی نداد. در ادامه باروخ سر از روی میز کارش بلند کرد و پرسید:
• «اون بیرون چخبره جناب جوزف؟ اونا دارند کجا می‌رن؟»
جوزف باز هم جواب نداد. خانم فارمر با ابرویی بالا انداخته و چشم‌غره‌ای تأسف‌برانگیز به جوزف پاسخ باروخ را داد:
• «می‌رن سر ...آقا.»

رفته رفته سر و صدای داخل کوچه فرو خوابید و سکوتی عظیم تمام محله و خانه را فرا گرفت.

صدای دورِ موتور کولر، هواکشِ دستشویی و حمام، یخچال و روشن شدن گاه‌به‌گاهِ پکیج، تنها صداهایی بود که گوش جوزف می‌توانست بشنود و البته صدای وزوز مگسی بسیار مردم‌آزار. مگسی که انگار می‌خواست انتقام تمام ظلم‌های تاریخ، در حقِ گونه‌اش را از درون رگ‌های جوزف بیرون بکشد و یا شاید فرشته‌ای نگهبان که باید با فدا کردن جان خود، جوزف را از افکاری چنین تاریک و ناخوشایند دور می‌کرد و در امان نگاه می‌داشت.

جوزف با صدا و دردِ برخوردِ ضربه‌ی مگس‌کش با شانه‌اش به خود آمد، در حالی که روحِ خانمِ فارمر، مسلح به مگس‌کش، معلق در هوا و بر بالای سرش ایستاده بود.
• «آخ.»
• «ببخشید جوزف جانم، درد داشت؟ لعنتی باز از دستم فرار کرد.»
و سپس با دقت و آهستگی تمام، دوباره به تعقیب و گریز با مگس مشغول شد.

در همین لحظه عبدالباسط به صدا در آمد. این صوتِ تلاوت را غول چراغ به خواست حاجی بر روی زنگِ در تنظیم کرده بود. «بِیسْمی الله هیو الرَّحْماااانِیو الرَّحِیم...»

نیچه پس از آن‌همه تلاش و تقلا برای خوابیدن، با چشمانی سرخ‌شده و کله‌ای خراب و کیری از خواب پرید. مگسی که خانم فارمر پس از ساعت‌ها تعقیبِ نامحسوس، بر روی گوشیِ آیفون، شناسایی و در تیررس قرار گرفته بود – در حالی که با خیال راحت با دو دستِ نیقلیانِ سیاه‌سوخته‌اش کونش را می‌خاراند – با صدای زنگ در، وز وزی کرد و به هوا پرید که خشم خانم فارمر را برانگیخت و به‌صدا‌درآورنده‌ی زنگِ در را، آماج فحش‌هایی رکیک قرار داد.

دمای هوا بالاتر رفت، تا جایی که هوا دیگر گرم نبود، بلکه داغ شده بود، با وجود این، عرقی سرد و یخ‌زده، از بناگوش تا شکافِ کونِ حاضران جریان پیدا کرد، چنانکه به رودی منتهی به باتلاقی سیاه می‌مانست. روشنایی هوا فروکاسته شده بود، هاله‌ای از ترس، وحشت و ناامیدیِ عمیق فضا را انباشته بود. کسی جرات پاسخ دادن نداشت و جهان در سکوتی زنگ‌دار و ممتد فرو رفته بود که باروخ به سخن گفتن درآمد:
• «به خاطر من اومدن، با شما کاری ندارن.»
• نیچه: « چکارت دارند؟»
• باروخ: «شاید می‌خوان کونمو پاره کنن.»

سپس نگاهی به غول چراغ کرد و او نیز در چشم‌به‌هم‌زدنی، باروخ را به گربه‌ای لاغرِ مردنی، ریقو و مو مشکی تبدیل کرد که دل آدم برای فلاکت و بدبختی که در تمام زندگی کشیده بود، خون می‌کرد. سواران سیاه‌پوش داخل شدند و بی‌مقدمه به جستجوی باروخ مشغول شدند، اما چیزی نیافتند. نیچه که متوجه نگاه مشکوک یکی از آن‌ها به بند و بساطِ ذره‌بین‌سازیِ باروخ شد، سریع پرید و پشت میز نشست و مشغول صیقل دادن یکی از آن شیشه‌ها شد که گربه با صدایی بلند چنان جیغی زد که نزدیک بود سواران سیاه‌پوش به خودشان برینند. اما خب نیچه به روی خودش نیاورد و با عوض کردن آن شیشه با شیشه‌ای دیگر به صیقل دادن ادامه داد که این بار با یک میوِ ملایم از طرفِ گربه‌ی مشکیِ ریقو تایید شد.